زندگي شبيه يه اتاق بايگاني مي مونه....يه ميز وسط ، كلي قفسه و پرونده دور و برت.... تا سقف رفتن بالا دقيقا مثل محل كار مسعود شصت چي ......خودم اون تو ،  مثل آدماي گيج وايسادم نمي دونم كدوم ور بپرم..... هر روز يه عالمه پرونده و سند وارد اتاقم مي شه كه خيلي هاشون رو مي دونم ديگه بهشون احتياجي ندارم اما دلم نمياد پاره شون كنم و ترجيح مي دم مرور زمان اونارو فاسد كنه.... يه سري از پرونده ها هميشه در جريانه و جالبه كه نمي دونم بايد باهاشون چه غلطي بكنم.....يه سري از پرونده ها كارهاي معوقه است كه حوصله شون رو ندارم......يه سري شون رو ميذارم يه گوشه تا جلو چشمام نباشن... پرونده هاي جديد بيشتر گيج كننده ست... از اول فكر مي كنم كه قراره در آينده جزء كدوم پرونده ها بشن.... هر روز با اين اميد ميرم تو اين اتاق كه رئيسم يادش بيفته كه اين پايين يكي داره تو اين اتاق خفه مي شه و كار منو ارتقا بده ، و هر روزي كه  بيرون ميام منتظر يه صاعقه اي سوزنده كه همه پرونده هام رو به كام مرگ بكشه.......از بيرون كشيدن يه پرونده قديمي متنفرم.... هم بايد از زير يه عالمه سند ديگه بياريش بيرون ،  هم گرد و غباري كه گرفته اذيت ات مي كنه......

1. هر روز بيشتر دارم گيج ميشم...... نمي فهمم من كجاي اين دنيا وايسادم......مثل رانندگي تو يه خيابون يك طرفه كه كلي تابلو ضد و نقيض داره.......
2. خبر بهتر اين كه من هنوز زنده ام.......
3. چه بهاري داريم امسال.... امروز تهران كلي برف اومد.....
4. ديروز گوشم يه گوشه يه ضرب المثل شنيد: تسبيحي كه پاره شد رو بايد هديه داد.........
5. چرا هواي بهار با آدما اين كار رو ميكنه.... فكرش رو بكنيد هنوز يه كوه نرفتم.... برم خوب ميشم....